Inzet combinaties
Wij hebben reeds gezien dat de croupiers onder andere tot taak hebben de spelers te helpen bij hun inzetten. Deze taak wordt bij voorkeur waargenomen door degenen die aan het hoofd van de tafel zitten, de zogenaamde bouts de tabel.

Logo Casino Bonus Bedrag Rating Bezoek
polder casino Polder Casino 50% €198,60 Speel!
klaver casino Klaver Casino 100% €150 Speel!
no bonus casino No Bonus Casino 5% Cashback Speel!

Het voordeel hiervan is dat men niet genoodzaakt zelf zijn jetons over het tableau te “strooien “, waarbij men soms anderen hindert en het overzicht verliest over zijn inzetten. Door de hulp van de croupier verkrijgt men meer rust aan de tafels en minder kans op vergissingen. Nu zijn er in de loop der jaren enkele inzetcombinaties ontwikkeld ten behoeve van degenen die zoveel mogelijk “verstandig” willen inzetten en zoveel mogelijk nummers willen “bestrijken”, om daardoor de kansen aan hun zijde te krijgen. In ieder casino worden blaadjes uitgereikt waarop men kan zien welke “combinaties” geaccepteerd worden. De klant hoeft slechts de naam van een van die combinaties te noemen, het benodigde aantal jetons aan de croupier te overhandigen en zijn order wordt prompt uitgevoerd. Let wel, het gaat hierbij dus niet om spelers die als het ware de strijd met de roulette willen aanbinden (de zogenaamde “systeemspelers”, over wie wij het straks zullen hebben), maar om verstandige gemakzuchtigen. Wij geven hier een opsomming van de voornaamste, internationaal gebruikelijke combinaties, die men dus annonceren kan:
f. De buurnummers (voisins). Men annonceert bijvoorbeeld: .• Cinq et voisins” (Vijf en zijn buren), geeft de croupier drie (gelijke) jetons en deze zet op 5 en op 1 0 en 24 (laatstgenoemde twee getallen bevinden zich namelijk op de rouletteschijf aan weerszijden van de 5). Deze wijze van inzetten kan zover het casino dat toelaat, worden uitgebreid tot meer vo is ins. Welke de voisins zijn, ziet men op het bedoelde blaadje.
2. De eindnummers (finales). Men geeft bijvoorbeeld de croupier een plaque van honderd gulden, zeggende: “Finales 3, met 20 gulden.” De croupier zet J 20 op 3, J 20 op 13, J 20 op 23 en f 20 op 33 en geeft f 20 terug. Dit spel kan men, gezien het feit dat de nummers niet hoger gaan dan 36, dus spelen met vier stuks voor de finales 0, 1, 2, 3, 4, 5 en 6, en met drie stuks voor de finales 7, 8 en 9 (dus 7, 17 en 27, want 37 bestaat niet).
3. De grote serie (Duits: grosse Serie, Frans: les voisins de zéro). Dit is een inzet op 17 nummers, namelijk de negen die zich links en de zeven die zich rechts van de o op de rouletteschijf bevinden, plus de 0 zelf (nummers tussen 22 en 25). Men geeft de croupier negen stuks, waarop deze zet: 0-2-3 (twee stuks), 4-7, 12-15, 18-21, 19-22 (alle één), 25-29 (twee stuks) en 32-35 (één).

4. De serie 5/8 (in Frankrijk spreekt men van Ie tiers du cylindre). Deze inzet wordt gespeeld door de volgende zes chevaux: 5-8,10-11,13-16,23-24,27-30 en 33-36 en vereist dus zes stuks, waarmee men een derde van het “veld” bestrijkt. Naast de grote serie en de serie 5/8 blijven nog acht nummers op de rouletteschijf over, die men eveneens gezamenlijk spelen kan, onder de naam:
5. Orphelins(=”wezen”, in het Frans ook les bätards genoemd en die men niet moet verwarren met het begrip orphelin voor vergeten jetons; zie boven). Dit zijn de nummers: 1,6,9,14,17,20,31 en 34, dus acht stuks (met vijf stuks zet men ook à cheval, waarbij de 1 plein wordt gezet en verder 6-9,14-17,17-20 en 31-34). Voor een beter begrip van dit alles zij verwezen naar de afbeeldingen op bladzijde 105.
Strategieën
Zolang de roulette in casino’s geëxploiteerd wordt, zijn er mensen geweest die geprobeerd hebben de strijd met de machine aan te binden. Bekend is het gezegde van Napoleon: .Le calcui vaincra la roulette” (De berekening zal de roulette overwinnen). Bekende strijders zijn ook geweest Dostojevski en onze eigen Eduard Douwes Dekker, alias Multatuli (die trouwens ook op ander terrein bewezen heeft de strijd niet te schuwen).

Laat ons eens nagaan of men bij de roulette met een strijd te maken heeft die niet bij voorbaat verloren is. Wanneer men de strijd met iemand aanbindt, mag men een der elementaire regels van de strategie niet uit het oog verliezen, namelijk dat men de kracht van zijn tegenstander moet kennen. Men dient zich dus te herinneren dat bij de roulette de grotere kans (of om een lelijk; maar duidelijk woord te gebruiken: de meerkans) van de bank tegenover de speler, bestaande in de zero, 1/37 of 2,7% bedraagt bij de nummers en 1,3% bij de enkelvoudige kansen. Laat ons hieraan direct toevoegen dat men de Belgen niet voor filantropen moet aanzien omdat bij hen zonder 0 wordt gespeeld. Integendeel, zij hebben zeer wel ingezien dat het spel op deze manier een gok wordt, niet alleen voor de speler, maar ook voor de bank. En daar is het de bank niet om te doen; die wil zaken doen en kan bovendien niet geacht worden haar mooie gebouwen en lokalen gratis ter beschikking te stellen. Daarom heft men in België 7% van de speler en aangezien de bank daar het grootste gedeelte van krijgt (de rest is de belasting voor de staat), komt ze ruimschoots aan haar trekken.
Toch mag men niet klagen over die meerkans van de bank. Roulette is een van de fatsoenlijkste spelen tegenover de speler. Ter vergelijking een paar cijfers. Bij het jeu de boule, dat in vrijwel alle 150 Franse casino’s bedreven wordt, evenals in het keurige Zwitserland, is de meerkans maar eventjes 11,11% (tussen haakjes, al deze percentages zijn door knappe wiskundige koppen uitgerekend). Het “netste” spel voor de speler is trente-et-quarante, want daarbij heeft de bank maar 1 iVo meerkans. Begrijpelijk is dat dit spel slechts in enkele casino’s voorkomt, zoals in Monte Ca rio en in Nice. In laatstgenoemde plaats gaat men er tegen heug en meug mee door vanwege de concurrentie met Monte Carlo, maar af en toe sluit men een jaar af met verlies op dit spel. Maar de argeloze speler die zich van dit alles niet bewust is, gaat rustig door zijn kans te beproeven met boule, waarbij hij meer dan 11 % op de bank achterligt. Dit is allemaal echter nog niets vergeleken met ettelijke andere vormen van hazardspel waaraan de speler zich met vreugde en hoop overgeeft. Hoorden wij daar het woord Staatsloterij? Artikel 8 van de Wet op de Kansspelen bepaalt dienaangaande dat tenminste twee derde gedeelte van de door de deelnemers (dus de kopers van loten) betaalde sommen aan prijzen wordt uitgeloofd.
AI steek t de roulette met haar 1,3 à 2,7% daarbij alle gunstigst af, toch valt niet te loochenen dat de bank een ijzersterke winstpositie heeft. François Blanc, de grote magiër van Hamburg en Monte Carlo, had dan ook groot gelijk toen hij eens, nadat hem was gevraagd of rood dan wel zwart dikwijls won, antwoordde: .. Rouge gagne souvent et noir gagne souvent, mais blanc gagne toujours. ” (Rood wint vaak en zwart wint vaak, maar wit, blanc, wint altijd.) Toch zou het niet juist zijn te beweren dat men maar raak moet spelen, omdat er toch geen kruid tegen de grotere 108 macht van de bank gewassen is. Men kan wel degelijk

proberen te winnen, maar dit km alleen door organisatie bij het inzetten; wij bedoelen door het bedrag van die inzet te variëren in overeenstemming met het behaalde resultaat.
Wij hebben ons bij het bezoeken van een casino er altijd over verbaasd daar om de tafels een aantal, meest oudere dames bezig te zien met het op een papiertje alleen maa; ijverig noteren van ieder nummer en elke kleur, zonder daaraan enige andere consequentie te verbinden dan het zetten op rood wanneer het baUetje toevallig driemaal op zwarte nummers was blijven liggen. Wanneer men dit doet zonder zijn inzet te veranderen, begaat men de principiële fout (zeg maar gerust: denkfout) te geloven dat het balletje er een geheugen op na houdt en dat er dus een logische samenhang is tussen het gebeuren dat zojuist heeft plaatsgevonden en hetgeen gaat volgen. Dezelfde fout wordt gemaakt door al diegenen wier systeem (in Frankrijk zou men zeggen hun martingale) uitsluitend bestaat in het foute geloof aan de gelijke verdeling, aan het automatisch terugkeren van het evenwicht. Dit systeem, attaque genaamd, bestaat bijvoorbeeld in het spelen van aldoor dezelfde enkelvoudige kans (altijd zwart, altijd even enzovoort) of het spelen van l’a/ternance (de afwisseling), dat wil zeggen een keer zwart, een keer rood, een keer zwart, een keer rood enzcvoort. Een variant hierop is de zogenaamde tournante, waarbij men de enkelvoudige kansen speelt en daartoe OIT de tafel heen draait, dus: eerste keer manque. tweede keer impair. derde keer rouge. vierde keer zwart, vijfde keer pair, zesde keer passe. De fout van deze systemen is dat men zijn kansen helemaal niet verbetert en dat men regelrecht ingaat tegen het systeem dat is opgezet om het casino te laten winnen. Wie zo speelt, negeert de enige echte “wet van het toeval”, namelijk die der grote getallen. Deze komt hierop neer dat slechts bij een zeer groot aantal draaibeurten het aantal keren dat bijvoorbeeld rood uitkomt ongeveer gelijk wordt aan dat van zwart. Of anders gezegd: de kans op afwijking van het gemiddelde wordt kleiner naarmate het aantal coups toeneemt.
Volstrekt waardeloos is, zoals ieder nuchter mens begrijpen zal, het nauwgezet besiuderen van de zogenaamde permanences. die sommige blaadjes in casinoplaatsen. publiceren en die een overzicht bevatten van alle uitgekomen nummers gedurende een bepaalde periode.
Wij willen de lezer niet verwarren door het hanteren van verouderde termen als paroli, massage, descendante, montante e.d., maar liever overgaan tot het beschrijven van enkele systemen die het naar onze smaak beter doen, omdat ze het zoeken in een verstandige beheersing van de inzet, waardoor men de kans krijgt het eventueel verlorene terug te winnen. Bij het begin beginnend noemen wij de martingale van de vergeef ons dat we toch nog even met een vreemde naam komen) montante géométrique. Die bestaat in het bekende verdubbelingssysteem. Men zet één jeton op bijvoorbeeld zwart. Rood komt uit. Men speelt opnieuw zwart, met twee jetons, dan met vier. Aldoor mislukt het. Vervolgens zet men acht, daarna zestien enzovoort. Natuurlijk, als bij de zesde keer dat men opzet, zwart uitkomt, krijgt men 32 jetons uitbetaald op de 32 die men ingezet heeft. Men haalt dus 64 jetons uit het spel, maar heeft inmiddels al 63 stuks verspeeld, zodat men uiteindelijk maar één jeton gewonnen heeft, hetgeen nu niet bepaald een schitterende beloning mag heten voor zoveel inspanning en risico. Bovendien moet men, als een lange serie rood tegenzit en men bijvoorbeeld met jetons van f 10 speelt, voor de kleine winst die men kan behalen, een behoorlijke som geld bij zich hebben. Tenslotte kan men zich ook te pletter lopen op het vastgestelde maximum. Om verwarring te voorkomen spreken wij in het vervolg niet meer van jetons, maar van stuks.
Voordat wij overgaan tot het beschrijven van een onzes inziens veel beter systeem, willen wij nog twee systemen noemen die erg populair zijn.
Het eerste is het zogenaamde d’Alembert (waarvan wij niet weten of het werkelijk een uitvinding is van de bekende achttiende-eeuwse mathematicus en encyclopedist). Het is eenvoudig: bij verlies verhoogt men de inzet met een stuk en bij winst doet men er een af. Men begint bijvoorbeeld met drie stuks. In geval van winst bij de eerste draaibeurt (wij gebruiken in het vervolg het meer gangbare woord coup) zet men twee stuks in bij de tweede coup. Bij verlies zou men er vier hebben gespeeld.

o Als we even veronderstellen dat vijf verliezende coups gevolgd worden door vier winnende, dan worden, als men met één stuk gestart is, ce respectieve verliezen en winsten de volgende: -1, – 2, – 3, – 4, – 5, + 6, + 5, + 4, + 3. Dus: een verlies van lS en een winst van 18, derhalve slotwinst 3. Dit is dus al beter dan bij de beschreven martingale. Bovendien gaat de progressie langzamer, zodat men niet zoveel geld op zak hoeft te hebben als bij het eerste systeem.
Een ander systeem is het volgende. Men begint met bijvoorbeeld tien coups alleen maar het spel te bekijken, zonder te zetten. Iedere transversale simple die gedraaid wordt, noteert men op een stukje papier. Men schrijft tevens op welke transversale simple het minst (of helemaal niet) is uitgekomen. Volgens de wet van het evenwicht moet deze bij een van de eerstvolgende coups verschijnen. Dus begint men in te zetten. Gaat de eerste inzet verloren, dan zet men diezelfde transversale simple nog eens, nu met een verhoogd bedrag en men blijft daarbij, zelfs wanneer men drie- of viermaal verliest. De transversale met haar zes nummers kan niet zolang uitblijven als een enkel nummer, en zie, bij de vijfde coup verschijnt de transversale waarop men heeft gezet. Nu heeft men het verlies eruit en nog een winst erbij.
Voorbeeld: Een speler heeft aan de tafel waargenomen dat de transversale simple met de nummers 7 tot en met 12 gedurende tien coups niet is uitgekomen. Dus zet hij op deze kans de minimuminzet van f 2. Bij de volgende coup verschijnt, helaas, geer. van de getallen 7 tot en met 12, dus is hij zijn inzet kwijt. Hij verdubbelt voor de volgende coup zijn inzet tot f 4. Weer heeft hij pech. Hij verhoogt weer en zet f 6. Hij verliest opnieuw en zet f 8, daarna f lOop het spel. En de vijfde coup brengt het nummer 10 ofte wel een van de nummers uit zijn kans. Hij krijgt nu uitbetaald 5 x f 10 = f 50 plus zijn inzet van f 10. Bij de vier verloren coups heeft hij aan inzetten verloren f 20. De slotwinst is dus 130.
Als hij aldoor verdubbeld had, zouden wij het volgende beeld krijgen: eerste inzet J 2, tweede .r 4, derde .r 8, vierde j’ 16, vijfde f 32. Hij krijgt dan dus 5 x J 32 = .r 160 plus J 32 inzet terug. Zijn verliezen beliepen f 30.
Hij heeft dus een eindwinst van f 130 uit het spel gehaald. Het enige bezwaar dat wij tegen dit systeem kunnen inbrengen, is dat het afhankelijk blijft van de wet van het evenwicht. Het is denkbaar dat de bewuste transversale in het geheel niet verschijnt of zo laat dat de speler aan het maximum komt, dat in dit geval op f 480 ligt.

Daarom blijven wij de voorkeur geven aan ons eigen, hierboven reeds aangekondigde systeem, dat naar men zegt de naam montante americana draagt (zonder twijfel omdat de speler over een behoorlijke kas moet beschikken om het te kunnen toepassen, een cave, zoals men in Frankrijk zegt, die alleen rijke Amerikanen zich kunnen permitteren). Maar zo erg is het nu ook weer niet, want wij kunnen hierover uit ervaring spreken. Wij hebben het namelijk in onze onbezonnen jeugd ettelijke malen in de praktijk geprobeerd en steeds met gunstig resultaat. Dat wij er nochtans niet rijk van geworden zijn, vindt zijn verklaring in de omstandigheid dat men meer geduld moet bezitten dan waarover de gemiddelde speler beschikt en dat men zich niet de luxe kan permitteren er ook maar een ogenblik van af te wijken, zelfs niet als men ondertussen een nummer ziet uitkomen dat men juist in zijn hoofd had, zodat men het dus diep betreurt dat men het niet heeft “ingebouwd”, om aldus met één slag veel meer te winnen dan men met het pietepeuterige systeemgedoe ooit kan bereiken! Maar als men de kracht kan opbrengen om er zich echt aan te houden, mag men rekenen op winst.
We zullen het geduld van de lezer niet langer op de proef stellen en gaan over tot de beschrijving van deze travail con/re la roulette. Men neemt aan de speeltafel plaats en schrijft op een stukje papier onder elkaar een rijtje nummers op, namelijk 1, 2, 3, 4, 5, 6. Let wel, deze nummers hebben niets te maken met die op het tableau, maar dienen alleen ter berekening van het bedrag dat men moet inzetten. Men speelt een enkelvoudige kans, bijvoorbeeld rood. Het systeem is nu dat men begint met in te zetten de som van het bovenste en het onderste cijfer van het rijtje dat men op zijn papier heeft geschreven, in dit geval dus 7. Wij spreken weer van stuks. Wanneer men wint, krijgt men dus 7 stuks uitbetaald. In dat geval schrapt men de cijfers 1 en 6 van het rijtje en speelt vervolgens de som van de overgebleven onderste en bovenste cijfers, in dit geval 2 en 5, dus weer 7. Had men de eerste 7 stuks verloren, dan had men het cijfer 7 moeten toevoegen onder aan het rijtje, zodat dit er als volgt uit zou zien: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7. Men moet dan bij de volgende coup weer de som van het bovenste en onderste cijfer (let wel: met verwaarlozing van de doorgeschrapte) van het rijtje inzetten, in dit geval 8. En zo gaat men door. Als het tegenloopt, kan er op die manier natuurlijk een ellenlange cijferrij ontstaan, maar … op de lange duur zijn alle cijfers van het rijtje doorgeschrapt. Immers: bij winst schrapt men er twee en bij verlies voegt men er één aan toe. Als alle cijfers van het rijtje (of van de lange rij) geschrapt zijn, is de winst 21 stuks, hoe lang of hoe kort het rijtje ook is. Wij weten uit ervaring dat, als er een lange serie van een andere kleur tegenzit, het rijtje lang kan worden en dat men dan tamelijk hoog moet kunnen inzetten, altijd maar weer met het dan niet direct tot juichen uitnodigende vooruitzicht aan het~lot 21 stuks te verdienen. Wanneer men echter met niet te grote eenheden (stuks) werkt, dan duurt het zeer lang voordat men met dit systeem het maximum nadert, dat immers voor de enkelvoudige kansen veel hoger ligt (respectievelijk op 1 2400,/6000 en 112.000). Als men met het laagste minimum speelt, dat bij ons 1 2 is (er zijn dus ook geen jetons van lagere waarde), dan start men dus met 7 stuks = 1 14 en de winst die men bereiken kan, is 21 stuks of 1 42. Moet men om dit te bereiken bijvoorbeeld op een gegeven moment om dóór te gaan 300 stuks = 1 600 inzetten, dan wordt men wel even zenuwachtig. Maar wij kunnen u verzekeren, dat de aanhouder, die koppig doorgaat, wint. Ook het verschijnen van de 0 kan geen roet in het eten gooien. Immers, gaat men en prison en komt bij de volgende coup de goede kleur, dan gebeurt er niets. Komt de verkeerde kleur, dan boekt men de coup als verlies door het verloren aantal stuks onder aan het rijtje toe te voegen. Wanneer men met eenheden van bijvoorbeeld f 10 speelt, wordt de winst vanzelfsprekend f 210. Dan stijgen echter ook de inzetten en de kans dat men toch tegen de lamp van het maximum oploopt. Het feit dat het ons lang niet altijd is gelukt de nodige zelfbeheersing op te brengen om dit spel door te zetten (weshalve wij er ook helaas niet de basis voor een fortuin mee hebben gelegd), moge de aspirant-speler tot voorzichtigheid manen. Wel hebben wij ons eens laten vertellen dat met name in Monte Carlo de directie, die het moe werd dat beoefenaars van dit systeem plaatsen aan de tafels in beslag namen om op deze wijze iedere middag of avond enkele honderden franks te komen weghalen, aan bepaalde oudere dametjes een jaargeldje aanbood met de voorwaarde voortaan weg te blijven. Wij kunnen onze Nationale Stichting Casinospelen geruststellen: zelfs na ijverige navraag hebben wij nooit een formele bevestiging van het verhaal over die “pensioentjes” kunnen krijgen.’ Het is een bekend feit dat bij alle grote casino’s individuen opduiken die zogenaamd onfeilbare .systemen te koop aanbieden. Terecht kan de cliënt zich dan afvragen waarom de uitvinder van het systeem het niet zelf toepast in plaats van het altruïstisch aan anderen aan te bieden. De uitvinder zal dan meestal antwoorden dat de directie hem de toegang tot de speeltafels heeft ontzegd wegens het feit dat hij altijd won. Hij verzwijgt dan gemakshalve dat op die grond nog nooit iemand in een behoorlijk casino is geweigerd.